Konsument, podejmując decyzję o zakupie, kieruje się kryterium ceny, terminu dostawy, a przede wszystkim jakości. Wymaga odpowiedniego poziomu jakości dla każdej wysokości ceny. Wynika z tego, iż jakość sama w sobie jest towarem wystawionym na sprzedaż. Producent może czerpać pożytki z tego tytułu, ponieważ klient zadowolony
z towaru ponownie po niego sięgnie, a w dłuższym okresie może stać się regularnym odbiorcą. „Jakość wiąże się w tym momencie z produktywnością. Klient coraz częściej zaczyna być weryfikatorem jakości, dlatego sterowanie jakością powinno zaczynać się od klienta (jego wymagań) i kończyć na kliencie (jego zadowoleniu)” [7, s. 40].
Koszty jakości winny być liczone zarówno dla producenta jak i konsumenta. Z racji tej powstało zagadnienie społecznych kosztów jakości. Społeczne koszty jakości ponoszą producenci na wszystkich szczeblach produkcji i zwane są kosztami jakości producenta. Wszyscy pośrednicy i sprzedawcy obarczeni są tzw. kosztami jakości handlu. Koszty odnoszące się do użytkowników i konsumentów to tzw. koszty jakości konsumenta.
Tab. 1. Powody niepowodzenia systemu kosztów jakości
Powód | Zalecanie postępowanie |
Pominięcie działu księgowości ze względu na brak zainteresowania jego pracowników współdziałaniem w zakresie systemu kosztów jakości | Należy współpracować z działem księgowości bez względu na wyrażany przez ten dział stosunek do realizowanego projektu |
Upowszechnianie przez zespół działu jakości uzyskanych wyników prac bez wcześniejszego zapoznania z nimi kierownictwa wydziałów podlegających badaniom | Zapewnić czas na zapoznanie zainteresowanych z wynikami badań. Wykazać elastyczność w stosunku do opinii przekazywanych przez podlegające badaniom działy |
Nie przekazywanie środków na podejmowanie dodatkowych działań prewencyjnych | Kierownictwo musi być poinformowane o potrzebie nakładów na wykonanie niezbędnych badań koniecznych do osiągnięcia oczekiwanych oszczędności |
Brak starań o uzyskanie danych potrzebnych do identyfikacji powodów występowania problemów | Zaproponować, aby wybrane komórki, mechanizmy przedsiębiorstwa były odpowiedzialne za diagnozowanie powodów występowania problemów |
Prezentowanie danych dotyczących kosztów w kategoriach zbyt szerokich (ogólnikowych) co powoduje ich bezużyteczność | Dostarczać dane tam, gdzie są wymagane |
Nie uwzględnianie różnorodności wydziałów powodujące dokonywanie niesprawiedliwych porównań | Uwzględniać różnorodność wydziałów. Porównywać programy przygotowane dla poszczególnych części przedsiębiorstwa |
Oczekiwanie, że same publikacje programów wpłyną na poprawę jakości | Opracować program usprawnień jakości określający odpowiedzialność i obowiązki realizatorów |
Koncentracja na uzyskanych wynikach | Należy koncentrować się na identyfikacji obszarów powstawania problemów |
Skłonność działu jakości, traktującego system jako swój własny do przejmowania jego pełnej obsługi i kontroli | Przekazywanie obowiązków uzyskiwania i opracowywania danych księgowości. Dział jakości powinien koncentrować się na analizowaniu danych |
Źródło: [10].
Klienci świadomi są faktu, że koszt towaru, to nie tylko cena zakupu, ale również środki przeznaczone na eksploatację. Znajomość kosztów ponoszonych przez użytkownika daje producentowi możliwość znalezienia miejsc poprawy jakości. Dlatego największy wpływ na obniżenie społecznych kosztów jakości mają koszty zapobiegania w całym procesie wytwarzania. Produkt droższy w chwili zakupu ze względu na jego wyższą jakość, może się okazać tańszy w eksploatacji w całym cyklu jego życia. Firmy inwestujące
w jakość wyrobów zwiększają zyski oraz zyskują zaufanie klientów.
Zdaniem amerykańskiego „guru” jakości – Jurana: „Jeśli wiek XX można nazwać wiekiem produktywności, to z pewnością XXI wiek będzie wiekiem jakości z zaznaczoną erą kosztów superprewencji. Nasilająca się konkurencja spowoduje, że na rynku pozostaną tylko ci wytwórcy, którzy w porę zastosują się do wymagań coraz bardziej wybrednego klienta” [7, s. 24].
Copyright © 2008-2010 EPrace oraz autorzy prac.